ยิ่งออกเดินทางไกล 

เรายิ่งคิดถึงบ้าน

จากวันนั้น จนถึงวันนี้

 เรายิ่งคิดถึงจุดเริ่มต้น

อย่างน้อย เส้นทางที่ผ่านมา 

ทำให้เราได้เห็นคุณค่าของสิ่งนั้น

เริ่มต้นใหม่อีกครั้งเราจะยังทำเหมือนเดิมหรือเปล่า...

                                           เส้นขอบฟ้า

ตลอดการ ตลอดไป ผันเปลี่ยนเวียนไป

จะมีตลอดการ หรืือไม่มีตลอดไป ความทรงจำก็ยังเหมือนเดิม

เพียงเจอกันอีกครั้ง ...แม้จะไม่คุ้นหน้า แต่ก็คงคุ้นๆใจ  

 เส้นของฟ้า 

ข้อคิดจากถังน้ำสองใบ

  ชายจีนคนหนึ่งแบกถังน้ำสองใบไว้บนบ่าเพื่อไปตักน้ำที่ริมลำธาร
  ถังน้ำใบหนึ่งมีรอยแตก
  ในขณะที่อีกใบหนึ่งไร้รอยตำหนิ และสามารถบรรจุน้ำกลับมาได้เต็มถัง
  แต่ด้วยระยะทางอันยาวไกล จากลำธารกลับสู่บ้าน
  จึงทำให้น้ำที่อยู่ในถังใบที่มีรอยแตกเหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว

  เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ดำเนินมาเป็นเวลา 2 ปีเต็มที่คนตักน้ำสามารถตักน้ำกลับมาบ้านได้หนึ่งถังครึ่ง
  ซึ่งแน่นอนว่าถังน้ำใบที่ไม่มีตำหนิจะรู้สึกภาคภูมิใจ ในผลงานเป็นอย่างยิ่ง
  ขณะเดียวกันถังน้ำที่มีรอยแตกก็รู้สึก อับอายต่อความบกพร่องของตัวเอง
  มันรู้สึกโศกเศร้ากับการที่มันสามารถทำหน้าที่ได้เพียงครึ่งเดียวของจุดประสงค์ ที่มันถูกสร้างขึ้นมา

  หลังจากเวลา 2 ปีที่ถังน้ำที่มีรอยแตกมองว่าเป็นความล้มเหลวอันขมขื่น
  วันหนึ่งที่ข้างลำธาร มันได้พูดกับคนตักน้ำว่า
  'ข้ารู้สึกอับอายตัวเองเป็นเพราะ รอยแตกที่ด้านข้างของตัวข้า
  ทำให้น้ำที่อยู่ข้างในไหลออกมาตลอดเส้นทาง ที่กลับไปยังบ้านของท่าน'

  คนตักน้ำตอบว่า 'เจ้าเคยสังเกตหรือไม่ว่ามีดอกไม้เบ่งบานอยู่ตลอดเส้นทางในด้านของเจ้า
  แต่กลับไม่มีดอกไม้อยู่เลยในอีกด้านหนึ่ง
  เพราะข้ารู้ว่าเจ้ามีรอยแตกอยู่ ข้าจึงได้หว่านเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ลงข้างทางเดินด้านของเจ้า
  และทุกวันที่เราเดินกลับ... เจ้าก็เป็นผู้รดน้ำให้กับเมล็ดพันธุ์เหล่านั้น
  เป็นเวลา 2 ปี ที่ข้าสามารถที่จะเก็บดอกไม้สวย ๆ เหล่านั้นกลับมาแต่งโต๊ะกินข้าว
  ถ้าหากปราศจากเจ้าที่เป็นเจ้าแบบนี้แล้ว...เราก็คงไม่อาจได้รับความสวยงามแบบนี้ได้'

  คนเราแต่ละคนย่อมมีข้อบกพร่องที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง
  แต่รอยตำหนิและข้อบกพร่องที่เราแต่ละคนมีนั้น
  อาจช่วยทำให้การอยู่ร่วมกันของเราน่าสนใจ
  และกลายเป็นบำเหน็จรางวัลของชีวิตได้
  สิ่งที่ต้องทำก็เพียงแค่ยอมรับคนแต่ละคนในแบบที่เขาเป็น
  และ มองหาสิ่งที่ดีที่สุดในตัวของพวกเขาเหล่านั้นเท่านั้นเอง

  มองโลกหลาย ๆ ด้าน เพราะคนเราไม่ได้มีแต่ข้อเสียเท่านั้น

ณ. ที่แห่งนี้ยังมีรักอยู่ใช่ไหม
เสียงหัวใจฉันยังเต้นจังหวะเดิม

ถนนเส้นนี้ฉันเดินผ่านทุกวัน
หากหลับตาภาพนั้นก็ยังชัด

แม้ความจำฉันจะสั้น...
แต่ความรักฉันนั้นยาวนาน

เหมือนถูกขังเหมือนถูกจองจำ
ณ.ที่เรารักและเลิกลา

คงเหลือเพียงฉันเท่านั้นสินะ
ที่รักยังเต้นเป็นจังหวะเดิม

เส้นขอบฟ้า