แก้วกาแฟสีขาว..คราบกาแฟสีน้ำตาลจางๆที่ขอบแก้ว
ชายหนุ่มที่นั่งตรงนี้เป็นใครนะ ทำไมภาพนี้แจ่มชัดในความคำนึง
หากฉันจะบอกเธอ..ว่าเก้าอี้ตรงหน้าฉัน...
มีภาพชายหนุ่มผมยาวนั่งเขียนอะไรอยู่อย่างตั้งใจ
เสื้อเชิ้ตสีขาว..กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ
โชยมาแทนกลิ่นกาแฟที่หมดแก้ว...
ยาวนานเหมือนยาวนาน....เขาเขียนอะไรนะ?
ตัวหนังสือที่หวัดจนฉันมองไม่ชัด..
ฉันพยายามมอง เพื่อจะดูคำที่พออ่านได้
... " เรือใบสีขาว " ..................................
เธอจะเชื่อไหมว่าฉันอยากลุกขึ้น
เดินไปมองที่เขาเขียนให้ชัดๆไปเลย....แต่ก็ทำไม่ได้
ฉันพยายามจะจับใจความที่เขาเขียน..
คงเป็นส่วนที่ไม่อยู่ในไดอารีี่แน่เลย..
..ฉันลืมบอก..
ไดอารี่เล่มนี้มันไม่ใช่ของฉันหรอก...
ฉันได้มันมา..จากร้านหนังสือเก่าแก่ของที่นี้.
ร้านนี้เก่าจนฉันแทบมองไม่เห็นร้าน..เล็กจนดูไม่มีใครใส่ใจ..
แต่ทำไมไม่รู้ฉันต้องเดินเข้าไป...
ร้านเก่าๆหนังสือเก่าๆ แต่ดูอบอุ่น..
หนังสือในนี้ฉันไม่คุ้นตา ...
ฉันว่าฉันเป็นคนอ่านหนังสือแล้วนะ
และในมุมหนึ่งของชั้นที่อยู่ล่างสุด...
ทำไมสีมันโดดเด่นเกินเล่มใด..
เหมือนมีมนต์สะกด..ให้ฉันเดินไปสัมผัส....
คุ้นตาคุ้นใจอะไรแบบนี้...ฉันเคยเห็นมันหรือเปล่านะ..
ในหน้าแรก..ตัวหนังสือหวัดๆ แต่เขียนชื่อฉัน..
หัวใจแทบหยุดเต้น........ฉันเป็นเจ้าของมัน..
หมึกยังชื้น..ตัวหนังสือตัวเล็ก..
..เขียนด้วยลายมือ..ช่างอ่อนไหว
คงไม่ใช่ฉันแน่..บังเอิญเหลือเกิน..
ใครนะจะลืมสิ่งสำคัญนี้ได้...
คนเขียนดูตั้งใจเหลือเกิน...
เธอจะเชื่อไม....
ฉันต้องแลกมันด้วยนาฬิกาของฉันเลยนะ
ฉันก็ขำตัวเองไม่ออกเลย..ทำไปได้ไง
ok..คงเป็นมนต์สะกดแล้วกัน..
ฉันคงบ้าไปแล้ว..เพียงแค่มีชื่อฉันแค่นี้เอง..
ฉันคงต้องอ่านมันสักหน่อยแล้ว..ขอกาแฟสักแก้วเถอะ
ลมอุ่นๆของเดือนเมษา..
ได้กาแฟพร้อมรับลม คงดีแน่เลย
ร้านกาแฟ..เล็กๆ แต่คนแน่นจนต้องนั่งนอกร้าน..
อืม..ไม่เป็นไร..
กาแฟสักแก้้ว..ม้านั่งริมทางก็ยังดี..ลมเมษา..ก็สุขแล้ว
รับอะไรดีครับ..เจ้าของร้านถามฉัน..
กาแฟร้อนแก้วนึ่งคะ...
***
เชิญครับ..ตาฉันมองตามแก้ว..
โต๊ะสีขาว..เก้าอี้ถูกเช็ด..เหมือนไม่มีใครนั่ง..
เป็นไปได้ไง..ดีจัง
ฉันเดินตามเหมือนต้องมนต์สะกดอีกครั้ง..
ฉันนั่งมองบรรยากาศอยู่นาน..
มุมนี้ฉันว่าคงเป็นมุมที่สวยที่สุดของร้านแน่เลย
แล้วทำไมถึงไม่มีใครนั่ง..แปลกจริง..
กาแฟร้อนจัง..น้ำตาลก็หวานจริง..
ฉันค่อยๆจิบเบาๆ....
ฉันอยากรู้แล้ว ว่าผู้หญิงที่ชื่อเหมือนฉันเป็นใคร
***
" เขียนที่ร้านกาแฟ : โต๊ะสีขาวที่เรารู้จักกัน "
หน้าที่สองของประโยคแรก.....แม่เจ้า..อะไรเนี้ย..
บังเอิญใช่ไหม..
ขนมเค้กสีขาวชิ้นเล็ก..บรรจงว่างข้างแก้ว..
เป็นไงบ้างครับ..เจ้าของร้านถาม
ค๊ะ .. ฉันตอบอยู่ในคอ..
ขนมนี้อร่อยนะครับ ...
ลองชิมดู เป็นสีขาวชิ้นเดียวในร้านเลยนะครับ
เป็นของกำนัลจากทางร้านให้กับ..คุณผู้หญิง..
วันนี้ฉัน..ถือว่าเป็นวันที่โชคดีใช่ไหม..
ฉันยิ้มพลางถอนใจ..
ฉันเริ่มอ่าน..ไดอารี่เล่มนี้อย่างตั้งใจ..
เธอเคยเห็นตัวหนังสือรวมร่างเป็นภาพไหม..นี้เลย
ทหารเรือ..เขาเป็นทหารเรือ..ชุดขาวด้วยนะ
แต่ทำไมผมยาวได้ละ...
ฉันหันไปมองเจ้าของร้าน..เขาเป็นพี่ของทหารเรือคนนี้..
ฉันว่าไม่เห็นเหมือนกันเลย..
แล้วผู้หญิงที่ชื่อเหมือนฉันเธอเป็นใคร..
ทำไมรู้จักแค่ชื่อ....
หน้าต่อไปจะเป็นยังไงบ้างนะ..
ตอน2 ... pjing
